22 stycznia pierwszy raz zostało publicznie zaprezentowane nowe logo Muzeum Historii Żydów Polskich. Za kreację odpowiedzialna jest agencja PZL w ramach projektu pro publico bono.
Znak, który został wybrany przez Muzeum Historii Żydów Polskich, jest połączeniem hebrajskiej litery פ (pe) i polskiego P. Takie połączenie liter to symbol wzajemnego przenikania się i uzupełniania kultury żydowskiej i polskiej. Litera P nawiązuje do słowa Polin. To hebrajska nazwa Polski, a jednocześnie nawiązanie do legendy, według której osadnicy żydowscy, którzy przed wiekami przybyli na ziemie polskie uciekając przed prześladowaniami, mieli usłyszeć z nieba głos mówiący „Po-lin”, (po hebrajsku: „tu odpoczniesz”).
Istotny jest także krój pisma. Ostatecznie została wybrana czcionka Chaim, stworzona w 1928 r. przez Jana Le Witta (Lewitta), grafika, ilustratora i plakacistę, który urodził się w rodzinie żydowskiej w Częstochowie. Czcionka Chaim była pierwszą, nowoczesną czcionką hebrajską i stała się inspiracją dla większości współczesnych czcionek hebrajskich. Ponadto osoba autora dodatkowo podkreśla wzajemne powiązanie kultury polskiej i żydowskiej. (Jan Le Witt znany jest między innymi z wybitnych ilustracji do książkowego wydania „Lokomotywy” Juliana Tuwima z 1934 r., które wyznaczyły nowy styl edytorski książek dla dzieci).
Spośród wielu wariantów kolorystycznych, które były brane pod uwagę przy wyborze znaku Muzeum, ostatecznie wybrano szmaragdową hebrajską literę Pe. Dopełnienie całego znaku szarą kreską pozwala przeczytać znak jako polskie P. Szmaragdowy kolor to także nawiązanie do zieleni, czyli życia . Jest to jednocześnie barwa dominująca w szklanej części fasady budynku Muzeum. Szare dopełnienie utrzymuje spokojny klimat całego znaku i czyni go harmonijnym.
Źródło: Agencja PZL
